De Brassers

1978. De brassers beginnen. Zonder muzikale kennis, zonder dogma’s. De groep haalt zijn inspiratie bij de Sex Pistols (in lage versnelling), Joy Division en Cabaret Voltaire. De doemsound weerspiegelt de donkere sfeer van de vroege jaren 80: koude oorlog, atoombomdreiging, politiegeweld tegen krakers, de grimmige jaren onder Reagan en Thatcher. Onvrede wordt omgezet in energie. Verwarring zaaien is leuk, samen dezelfde noot spelen ook.

1980. De groep belandt zonder het goed te beseffen in de finale van Humo’s Rock Rally en lokt de nodige controverse uit: uitzichtloos voor de ene, broodnodig en verslavend voor de andere. In hetzelfde jaar wordt de single ‘En toen was er niets meer’ in eigen beheer uitgebracht. Het nummer wordt een culthit in Vlaanderen en Nederland en krijgt weerklank tot in de New Musical Express die spreekt van ‘mean and moody modern chaps’.

1982. Het lijkt over en uit met De Brassers: drugsperikelen en problemen met politie en justitie betekenen het vroegtijdige einde van de band. En toen was er lange tijd niets meer …

1998. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. In de hedonistische nineties dreunen er weer onheilspellende klanken uit de garage annex repetitieruimte in Hamont, en er wordt af en toe weer opgetreden. De Brassers staan op Pukkelpop, spelen enkele keren in Berlijn, delen het podium met tijdsgenoten als The Stranglers, Wire en Public Image Limited. Schrijver en columnist Marc Didden noemt hen ‘nog steeds de stijlvolste aller stoorzenders’.

2018. De Brassers bestaan 40 jaar. Dat wordt gevierd met een (foto)boek met 7” single. En een geslaagd optreden op Sinner’s Day 2018. ‘En toen was er niets meer’ eindigt op 35 in de Belpop top 100 van Radio 1.

>> Bestel nu je tickets <<